Στο ψηλότερο και πιο ανεμοδαρμένο σημείο του χωριού μας στέκει ο παραδοσιακός πέτρινος ανεμόμυλος, ένας βουβός μάρτυρας μιας άλλης εποχής. Χτισμένος με την ντόπια σκληρή πέτρα από έμπειρους μαστόρους, ο μύλος ανήκει στον τύπο του «ξετροχάρη», όπου η ξύλινη στέγη και η φτερωτή του γύριζαν χειροκίνητα προς την κατεύθυνση του ανέμου για να εκμεταλλευτούν τα δυνατά μελτέμια του Αιγαίου.

Προπολεμικά, ο μύλος αποτελούσε την καρδιά της οικονομικής ζωής των Τσακαίων. Εδώ συγκεντρώνονταν οι κάτοικοι τόσο του δικού μας όσο και των γύρω χωριών, μεταφέροντας με τα ζώα τη σοδειά τους (σιτάρι και κριθάρι) για να την αλέσουν. Ο μυλωνάς, ρυθμίζοντας τα πανιά και τις βαριές μυλόπετρες, μετέτρεπε τον καρπό σε αλεύρι, κρατώντας ως αμοιβή το παραδοσιακό «ξάι» (ποσοστό επί του αλεύρου).